Habibe Binti Cahş (r.a)
Habîbe
binti Cahş radıyallahu anhâ Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem
efendimize çift yönden hısım olan bir bahtiyar hanım!.. Kadınlara
mahsus hallerden özür kanı (istihâze) ile ilgili bir hükmün icra
olmasına, ortaya çıkmasına vesîle olan bir hanım sahâbî... Müminlerin
annesi Zeynep binti Cahş (r.a)’ın kızkardeşi... Rasûlullah (s.a)’in
baldızı... Abdurrahman İbni Avf (r.a)’ın hanımı...
O, Mekkeli’dir. Babasının adı Cahş İbni Riab’dır. Annesi Resûl-i Ekrem (s.a) efendimizin halası bulunan Ümeyye binti Abdulmuttalib’dir.
Habîbe binti Cahş (r. anhâ) zekî, bilgili bir hanımdı. Kalbi, İslâm’ı öğrenme aşkıyla dolu idi. Gönlünü tırmalayan, zihnine takılan soruları vakit kaybetmeden hemen Rasûlullah (s.a.) Efendimize sorup öğrenirdi. O, öğrendiklerini hayatına yansıtan bir ilim âşıklısı hanımefendi idi.
O, iki yönden Rasûlullah (s.a) efendimize akraba oluyordu. Birincisi, müminlerin annesi bulunan, Peygamberimizin hanımı Zeynep binti Cahş (r. anhâ) onun kızkardeşidir. Bu vesîle ile hâne-i seâdete rahatlıkla girebilirdi. İkincisi; kendi öz annesi Efendimizin halası olduğu için ayrıca yakın bir akrabalık bağı vardı. Bu çift yönlü hısımlıktan istifâde ile sıkıntılı anlarında Allah Rasûlüne müracaat eder, hâlini arzeder, sıkıntısını giderirdi.
Habîbe (r. anhâ)’ın sağlık-sıhhat konusunda başına bir sıkıntı gelmişti. Kadınlara mahsus özel bir durumu ile o sanki bir imtihana tâbi tutulmuştu. Tam yedi yıl istihâze (adetten başka olarak damar çatlamasından dolayı kan gelme) haline müptelâ oldu.
O, özür sâhibi olarak ne yapacağını, nasıl ibadet edeceğini
bilemiyordu. Edeb ve hâyâsından durumunu da kimseye açıklamak
istemiyordu. Fakat bu dînî bir konuydu, mutlaka öğrenmeliydi. Dînî
konularda utanma olmazdı. İnsan bilmediği şeyi sorup öğrenmek
zorundaydı. Bunun için Habîbe (r. anhâ) bir fırsatını bulup Resûl-i
Ekrem (s.a) efendimize geldi. Başına gelen hâli arzederek ibadetlerdeki
durumunun ne olacağını sordu ve şöyle dedi: “ – Yâ Rasûlallah! Ben istihâze gören biriyim. İbadetlerimi nasıl
yapacağım?” dedi. Fahr-i Kâinat (s.a) efendimiz Habîbe binti Cahş (r. anhâ)’nın
sorusunu şöyle cevapladı: “O, ancak damar (dan çıkan bir kan) dır. Yoksa hayız değildir.
Her namaz vakti abdest alarak namazını kıl.” buyurdu. Habîbe binti Cahş (r. anhâ) ibadete düşkün, takvâ üzere yaşayan bir
hanımefendiydi. Sünneti seniyyeye tam ittibâ etmeye gayret ederdi. İki
Cihan Güneşi efendimize bu yönüyle de mânevî yakınlığını artırmaya önem
verirdi. Nesebî yakınlık tek başına ebedî beraberlik için yeterli
değildi. Bu sebebten ahirette de ona yakın olabilmek için onun sünneti
üzere bir hayat geçirmenin şart olduğuna inanırdı. Zira Rasûlullah
(s.a) efendimizin çok sevgili kızı Fâtıma (r. anhâ)’yı bile devamlı bir
sûrette: “Kızım, sakın baban olduğum için bana güvenme. Yarın için kendine
bir şeyler hazırla.” diye uyardığını biliyordu. Habîbe (r. anhâ) Rasûlullah (s.a) efendimizin baldızı ve hala kızı
olarak sıhrî yakınlıkla birlikte manevî yakınlık bağını oluşturmaya çok
önem veriyordu. Bu bakımdan Onun sünnetine ittibâ ederek getirdiği
hakîkatlerin doğrultusunda yaşamaya çalışıyordu. Kitab ve sünnetten
asla taviz vermek istemiyordu. İki Cihan Güneşi efendimizden aldığı bu
cevaptan sonra her namaz vakti için yeni abdest alırdı. Namazlarını hep
abdest tâzeleyerek edâ ederdi. Habîbe (r. anhâ) başına gelen bu hastalık hâlini Rasûlullah (s.a)
efendimize sorarak öğrenen bir hanım sahâbî olarak kendinden sonra
gelen müslüman hanımlara bu konuda ışık tutan, derdlerine çare olan bir
bahtiyardır. O, aşere-i mübeşşereden olan Abdurrahman İbni Avf (r.a) ile
evlenmişti. Bu evlilikten çocuğu olmamıştır. Evine ve beyine karşı
hizmetleriyle mesud bir hayat geçirmiştir. Allah ondan razı olsun. Ruhu
şâd, kabri cennet olsun. Rabbimiz bizleri şefaatlerine nâil eylesin. Amin.
Mustafa Eriş
Altınoluk
Dergisi