Siz Rize'yi bilirmisiniz?  Yeşilin maviye mavinin yeşile hasret olmadığı Rize'yi. Bulutların ülkesi Kaçkarların eteklerindeki Rize'yi. Çay diyarı Rize'yi. Bilmezmisiniz? Tabi ki bilirsiniz. Karadenizin dalgalarıyla, kimi zaman hırçın  kıyılarını dövdüğü, kimi zamanda sevdiği, okşadığı Yeşil Şirin Rize'yi. Rize'de yeşilin kırkbir tonunu görmek mümkün. Siz sanıyormusunuz ki yeşilin sadece, renklerin kırkbir tonu var. Suyun kırk tonunu bilirmisiniz? Suyun rengini bilirmisiniz? Suyu bilir misiniz? Siz hiç su içtiniz mi, suyu seyrettiniz mi, suya aşık oldunuz mu? Eğer Rize'nin yeşillikleri arasında kaybolmadıysanız, kaybolduğunuz o güzellikler içinde akan dereleri, ırmakları, pınarları görmediyseniz. Nereden bilebilirsiniz? Nasıl bilebilirsiniz ki? Evet... Rize sizi bekliyor...

Rize'nin bazı yerlerinde kız kaçırma yerine "kız çekme" denir. Kızı isteyip de alamayan oğlan tarafı, kızı zorla çeker götürürdü. Oğlan, bir kaç arkadaşını yanına alır ve kızı kaçırabileceği bir yerden (bu yer değirmen olabilir, kız ot kesmeye gitmiş olabilir) zorla kaçırır. Bu işi yapanlar silahlıdır ve kararlıdır. Üzerine kimse varamaz. Kızın bağırıp çağırması, direnmesi de fayda vermez. Oğlan kızı akrabalarından birini akrabalarından birinin evine götürür ve burada kıza zorla sahip olur. Bir kaç gün dağlık bir yerde de saklanabilirler. Zorla yapılan bu kaçırma olayından sonra bu iki aile uzun süre düşmanlık eder ve ancak çok sonraları barışırlar.

• Eğer durum ağırlaşmışsa hoca çağrılır, son nefeste Kur'an ile gitmesi sağlanırdı.
• Çocuk ve genç ölümleri derin iz bırakırdı. Bu gibi durumlarda ölünün arkasından destan yazma geleneği vardı.
• Ölen kimsenin ağzının açık kalmaması için bir bez parçasıyla ağzı bağlanır. Üzerine şişmemesi için bir bıçak konur.
• Ölünün başında ağıt yakılır. Ağıtlarda sınır olmaz. Ölenin ardından iyiliklerinden, yaşadıklarından gelişigüzel olarak bahsedilirdi.